SİSTEKİ KİRPİ
Kirpi, akşam olunca yıldız saymak için Ayı'ya giderdi.
Kütüğün üzerinde otururlar
ve çaylarını yudumlayarak yıldızlı gökyüzüne bakarlardı.
Gökyüzü, hemen bacanın ardında, çatının üzerinde asılı duruyordu.
Bacanın sağındaki yıldızlar Ayı'nın, solundakiler ise Kirpi'nindi.
Ben de ona diyeceğim ki, "Sana ahududu reçeli getirdim."
O da bana, "Semaver soğudu bile. Şu dallardan da olsa keşke."
"Şey dalı... şey... ardıç dalı!"
Ben de ona diyeceğim ki... Ben de ona diyeceğim ki...
Ben... de... ona...
"İlginç," diye düşündü Kirpi,
"At yatıp uyusa,"
"sisin içinde ölür mü acaba?"
Ve yavaşça tepeden inmeye başladı.
Sise girip, içinin nasıl olduğunu görmek istiyordu.
Vay be. Ellerimi bile göremiyorum.
At!
Ama At cevap vermedi.
Deli işte!
Kirpi!
"Irmaktayım."
"Irmak götürsün bakalım beni," dedi kendi kendine Kirpi.
Alabildiği kadar derin bir nefes aldı ve kendini ırmağın akışına bıraktı.
Kirpi!
Sırılsıklam oldum. Birazdan batacağım.
Birden birisi ayaklarına dokundu.
"Affedersiniz!" dedi sessizce birisi.
"Kimsiniz ve buraya nasıl geldiniz?"
Ben Kirpi'yim. Irmağa düştüm.
"Binin öyleyse sırtıma."
"Sizi kıyıya götüreyim."
Teşekkürler!
"Önemli değil!" dedi birisi.
Kirpi! Nerede kaldın?
Bağırdım, bağırdım. Ama sen cevap vermedin.
Semaveri çoktan kurdum sundurmaya.
Yıldızları daha rahat sayalım diye sandalyeyi de yanaştırdım.
Dedim ki, Kirpi şimdi gelir, otururuz birlikte, ahududu reçeliyle çay içeriz.
Ahududu reçelini getirdin, değil mi?
Semaveri de kurdum. Dal da topladım... şey dalı...
Ardıç.
... tütsü niyetine.
Hem senden başka, kim sayabilir ki yıldızları?!
Ayı konuştu, konuştu. Kirpi ise düşünüyordu:
"Yeniden bir arada olmamız yine de güzel."
Kirpi bir de At'ı düşündü.
"Şimdi sisin içinde ne yapıyordur acaba?"
Altyazı ve çeviri: Mustafa